می شد از بودن تو ؛ عالمی ترانه ساخت

کهنه ها رو تازه کرد ؛از تو یک بهانه ساخت

با تو می شد که صدام ؛همه جا رو پر کنه

تا قیامت اسم ما ؛همه جا رو پر کنه

اما خیلی دیر دونستم ؛تو فقط عروسکی

کور و کر بازیچه ی باد ؛مثل یک بادبادکی

دل سپردن به عروسک ؛منو گم کرد تو خودم

تو رو خیلی دیر شناختم ؛وقتی که تمو م شدم

نه یک دست ؛ رفیق دستام نه شریک غم بودی

واسه حس کردن دردام ؛خیلی خیلی کم بودی

توی شهر بی کسی هام ؛تو رو از دور می دیدم

با رسیدن به تو افسوس ؛به تباهی رسیدم

شهر بی عابر و خالی ؛شهر تنهایی من بود

لحظه ی شناختن تو ؛لحظه ی تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک ؛شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شد ؛روی دریا خونه ساخت

**اردلان سرفراز**

توی این دنیای بی حاصل بودن
با همه شکستگی های دل من
با همه تلخیه قصه ی تو و من
من که حیفم میاد از گلایه کردن
ارزش گلایه ی من بیش از اینهاست
نه برای اون کسی که اهل سوداست
کسی که لحظه به لحظه رنگ دنیاست
من ساده به خیالم از خود ماست
سهم من از تو چی بوده غیر آزار
تویی که دنیا برات شده یه بازار
من تورو به چشم یاری دیده بودم
تو منو اما به چشم یه خریدار
تورو باید می شناختم که هزارتا چهره داشتی
روی احساس و دله من داشتی قیمت می گذاشتی
تو نتونستی بفهمی که وفا خریدنی نیست
چینیه شکسته ی دل دیگه پیوند شدنی نیست

اردلان سرفراز

به خیالم که تو دنیا واسه تو عزیزترینم
آسمونها زیر پامه اگه با تو رو زمینم
به خیالم که تو با من یه همیشه آشنایی
به خیالم که تو با من دیگه از همه جدایی
من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی
این دیگه یه التماسه من میخوام بیای بمونی
من و تو چه بی کسیم وقتی تکیمون به باده
بد و خوب زندگی منو دست گریه داده
ای عزیز هم قبیله , با تو از یه سرزمینم
تا به فردای دوباره , با تو هم قسم ترینم
من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی
این دیگه یه التماسه من میخوام بیای بمونی
بد و خوبمون یکی , دست تو تو دست من بود
خواهش هر نفسم با تو همصدا شدن بود
با تو همقصه ی دردم , همصداتر از همیشه
دو تا همخون قدیمی , از یه خاکیم و یه ریشه
من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی
این دیگه یه التماسه من میخوام بیای بمونی