یغما گلرویی…

حریق خزان بود
همه برگ ها آتش سرخ
همه شاخه ها شعله زرد
درختان همه دود پیچان
به تاراج باد
و برگی که می سوخت میریخت می مرد
و جامی سوار چندین هزار آفرین
که بر سنگ می خورد
من از جنگل شعله ها می گذشتم
غبار غروب
به روی درختان فرو می نشست
و باد غریب
عبوس از بر شاخه ها می گذشت
و سر در پی برگ ها می گذاشت
فضا را صدای غم آلود برگی که فریاد می زد
و برگی که دشنام می داد
و برگی که پیغام گنگی به لب داشت
لبریز می کرد
و در چشم برگی که خاموش خاموش می سوخت
نگاهی که نفرین به پاییز می کرد
حریق خزان بود
من از جنگل شعله ها می گذشتم
همه هستی ام جنگلی شعله ور بود
که توفان بی رحم اندوه
به هر سو که می خواست می تاخت
می کوفت می زد
به تاراج می برد
و جانی که چون برگ
می سوخت می ریخت می مرد
و جامی سزاوار نفرین که بر سنگ می خورد
شب از جنگل شعله ها می گذشت
حریق خزان بود و تاراج باد
من آهسته در دود شب رو نهفتم
و در گوش برگی که خاموش می سوخت گفتم
مسوز این چنین گرم در خود مسوز
مپیچ این چنین تلخ بر خود مپیچ
که گر دست بیداد تقدیر کور
ترا می دواند به دنبال باد
مرا می دواند به دنبال هیچ

فریدون مشیری

هزار سال به سوی تو آمدم
افسوس
هنوز دوری دور از من ای امید محال
هنوز دوری آه ؛ از همیشه دورتری
همیشه اما در من کسی نوید دهد
که می رسم به تو
شاید هزارسال دگر
صدای قلب ترا
پشت آن حصار بلند
همیشه می شنوم
همیشه سوی تو می آیم
همیشه در راهم
همیشه می خواهم
همیشه با توام ای جان
همیشه با من باش
همیشه اما
هرگز مباش چشم به راه
همیشه پای بسی آرزو رسیده به سنگ
همیشه خون کسی ریخته است بر درگاه

                                      *فــــریدون مـُشــــیري*

سلام می کنم به باد، به بادبادک و بوسه،به سکوت و سوال

و به گلدانی، که خواب ِ گل ِ همیشه بهار می بیند!
سلام می کنم به چراغ،به «چرا» های کودکی،به چالهای مهربان ِ گونه ی تو!

سلام می کنم به پائیز ِ پسین ِ پروانه،به مسیر ِ مدرسه،به بالش ِ نمناک،به نامه های نرسیده!
سلام می کنم به تصویر ِ زنی نِی زن،به نِی زنی تنها،به آفتاب و آرزوی آمدنت!
سلام می کنم به کوچه، به کلمه،به چلچله های بی چهچه،به همین سر به هوایی ِ ساده!
سلام می کنم به بی صبری،به بغض، به باران،به بیم ِ باز نیامدن ِ نگاه ِ تو...

باورکن من به یک پاسخ کوتاه،به یک سلام ِ سر سری راضیم!آخر چرا سکوت می کنی؟

اگر سکوت ِ این گستره ی بی ستاره مجالی دهد،می خواهم بگویم : سلام!
اگر دلواپسی ِ آن همه ترانه ی بی تعبیر مهلتی دهد،می خواهم از بی پناهی ِ پروانه ها برایت بگویم!
از کوچه های بی چراغ!از این حصار ِ هر ور ِ دیوار!از این ترانه ی تار...
مدتی بود که دست و دلم به تدارک ِ ترانه نمی رفت!

کم کم این حکایت ِ دیده و دل،که ورد ِ زبان ِ کوچه نشینان است،باورم شده بود!
باورم شده بود،که دیگر صدای تو را در سکوت ِ تنهایی نخواهم شنید!
راستی در این هفته های بی ترانه کجا بودی؟
کجا بودی که صدای من و این دفتر ِ سفید،به گوشت نمی رسید؟